Nee, dit is niet de school waar ik vroeger op heb gezeten. En nee, dit is ook niet een school waar ik stage heb gelopen of ga lopen. O.B.S de Droomboom is mijn eigen ideale basisschool!

En dat is hij niet alleen van mij, maar ook van mijn drie groepsgenoten. Wij moeten namelijk dit blok, zoals ik al noemde, een ideale basisschool gaan ontwerpen. Een heel schoolplan gaan schrijven. Wat voor soort onderwijs willen we? Hoe gaan we dit doen? Hoe gaat dat dan in de klas? Alles er op en er aan.

In het begin leek dit een super leuk opdracht! Gewoon je eigen school mogen bedenken. Geen budget, alles mag. Maar als je dan gaat beginnen, merk je dat dit helemaal nog niet zo makkelijk is. Je hebt verschillende ideeën die dan ineens niet samen kunnen omdat het elkaar eigenlijk tegen spreekt. Dingen die op stage zo vanzelf sprekend lijken, daar zit dan eigenlijk heel wat achter. Het is leerzaam, dat zeker, maar het is wel een heel stuk lastiger dan we in het begin dachten. Zo zitten we echt dagen op school te discussiëren en dingen op te zoeken over bijvoorbeeld opbrengstgericht werken. Om na 2 uur zoeken er achter te komen dat dit toch niet bij ons past en we toch maar weer iets anders gaan zoeken. Het kost wat moeite, maar ik denk wel dat het straks een super vette school wordt!

Trouwens de naam van onze school heeft een diepe gedachte, namelijk: “Op school leert het kind veel nieuwe dingen. Hierdoor zal het kind in zijn ontwikkeling groeien. Een boom, die constant groeit, geeft dit heel goed aan. De boom staat dus voor de groei. Een school leert de kinderen de basisvaardigheden aan voor het latere vervolgonderwijs of beroep. Deze leidden weer naar jouw toekomst. Ze leidden dus naar jouw droom. Hieruit is de naam “De Droomboom” ontstaan. Bovenaan zitten de takken en de bladeren. De bladeren zijn je dromen, je wensen die je wilt bereiken. De takken zijn de wegen die er naar toe leiden. De stam van de boom is de weg naar deze takken. Het zijn de groepen 1 tot en met 8. Maar om de boom te laten groeien en ervoor te zorgen dat deze stevig in de aarde staat, heeft deze wortels nodig. Dit zijn onze vijf speerpunten: ouderbetrokkenheid, toekomst, actualiteit, plezier en kwaliteit. Kortom: de boom visualiseert de groei die de kinderen maken naar hun dromen/hun plezierige toekomst.”

Nog iets minder dan 3 maanden. Op 31 juli om precies te zijn begint een heerlijke vakantie voor mij. Samen met twee vriendinnen op naar de warme zon, het strand, de cocktails en de jongens. Ik kan niet wachten om met mijn voeten in het zand te staan. Of het water van de zee te voelen. Bruin worden en lachen. Foto’s maken, maar vooral gewoon genieten.

Ik ben al druk bezig met aftellen in ieder geval!

Eindelijk was het zover. Dit werd mijn avond. Ik wist het zeker. Alles voelde goed. Natuurlijk was ik wel zenuwachtig, maar dat hoorde er nu eenmaal bij. Tijdens de vorige keer werd ik derde. Een goede inkomer. Nu was ik nog beter. Had meer getraind en had er alle vertrouwen in. Ik wist zeker dat ik ging knallen tijdens mijn eerste selectie wedstrijd sinds zeker twee of drie jaar!

Altijd is het afwachten waar we beginnen. Balk of brug. Balk werd het deze keer. Mijn favoriete onderdeel, niets kon meer stuk. Ik begon mijn oefening. Alles liep lekker en mijn oefening ging goed. Strak. Tot het moment dat de hurksprong kwam. Nooit mislukte die, want sprongen zijn nu eenmaal mijn ding. Ik kan hem dromen. Ik landde perfect, tenminste… ik stond stil. Geen beweging. Geen aftrek. Alleen een pijn stoot door mijn lichaam en een krak geluid door de zaal…

Daar stond ik dan. Ik kon geen stap meer zetten. Door de leiding werd ik van de balk getild en voor ik het wist werd mijn voet gekoeld. Niet veel later werd ik de auto in gedragen en reden we naar het ziekenhuis. Dag wedstrijd, dag seizoen, dag overwinning.

Zo doende heb ik mijn enkelband ingescheurd, zit ik nu al een aantal weken thuis en ga ik naar fysiotherapie om mijn enkelband weer aan te sterken. Ik mag binnenkort weer turnen, maar tegen die tijd zijn de wedstrijden van dit seizoen voorbij. Alsof het me niet gegund is.. Ik was zo blij weer terug te zijn, en het voelde goed. Nu moet ik weer een jaar wachten. Wat moet dat moet, maar ik had het liever anders gezien. Ach, nu kan ik weer een jaar hard trainen om volgend jaar de rest nog harder te kunnen verslaan.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: het kamp was geweldig! Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zo’n leuk kamp gehad. Niet zozeer door de activiteiten die we hebben gedaan, want die waren niet heel veel anders dan wat je normaal doet op een kamp, maar de sfeer was super. We waren met 8 man leiding. Drie daarvan waren leerkrachten, 3 stagiaires (waaronder ik) en nog twee mensen die ooit zelf op die school hadden gezeten. Met zijn 8e vormde we echt zo’n fijn team, zonder dat we elkaar allemaal kende.

Ook de kinderen die mee gingen waren helemaal leuk. 52 waren het er. Namelijk de twee groepen 8 van de basisschool waar ik stage loop. In de klas zijn ze soms vervelend, maar was een schatjes waren het op kamp! Natuurlijk gebeurde er soms dingen die niet mochten, maar dat mocht de pret niet drukken. Ze waren super! De eerste nacht hebben ze er helaas wel voor gezorgd dat we voor 2 uur niet naar bed konden. Ze waren de hele tijd aan het kletsen, maar wat wil je ook? Uiteindelijk gingen we toch pas om 4 uur slapen, maar toch. De andere nachten waren ze na een uurtje allemaal al stil, zo vermoeid waren ze. Niet dat wij daardoor eerder gingen slapen, want hé, juist die avonden als leiding onderling schepte een band.

Hopelijk kan ik volgend jaar weer mee, want dan ga ik zeker. En hopelijk gaan de mensen van dit jaar dan ook weer mee. Het lijkt me echt super. Maar voor nu, nu heb ik de herinneringen van afgelopen week, en die ga ik niet snel vergeten…

Kamp. Ik hou ervan. Ik vind dat altijd zo leuk om naar toe te gaan. Of het nu zelf is, met stage, met turnen of wat dan ook. Ik ben van de partij! En vandaar ook dat de komende week ik weer mag!

Ik loop namelijk weer stage in groep 8, en in groep 8 ga je op kamp. De meeste groepen 8 dan. Dus vandaar dat ik weer het genoegen heb om een kamp toe te voegen aan mijn lijstje. Weer heerlijk een week in de buitenlucht. Leuke spellen doen, het bos in, ‘s nachts de meest wilde verhalen vertellen en aanhoren, de volgende ochtend totaal nog niet wakker aan het ontbijt zitten en als je thuis komt eerst een flinke douche en dan slaap inhalen. Wie wil dat nou niet?

Oftewel, ik ben helaas weer een weekje afwezig. En dat nu ik juist weer zoveel zin in bloggen had… Maar goed, 1 weekje kamp en dan heb ik waarschijnlijk weer genoeg blog materiaal. Tot over een weekje!

Een tijdje geleden, maar nog niet zoveel posts geleden, schreef ik over het feit dat ik mee wilde gaan bakken. En ik kan met trots zeggen dat me dat is gelukt! Ik ben meer dingen uit gaan proberen. Niet alleen qua cake, maar ook als avond eten. Ik heb namelijk een keer een quiche gemaakt, ben verschillende soorten wraps uit gaan proberen, heb cake gebakken en ook brownies lukken me goed!

Maar overal waar dingen goed gaan, gaan er ook dingen minder goed. Zo besloot ik heel dapper om een boterkoek te gaan bakken! Ik haalde mijn spullen in huis en vol goede moed, en al met heel veel trek in een boterkoek, begon ik de uitdaging. Alles leek perfect te gaan. Ik had niet echt een bakvorm voor een boterkoek, maar dat ene ding wat achterin lag, niet te hoog was en vooral wat rond was, bleek te voldoen. NOT! Hij was veel te groot waardoor mijn boterkoek hooguit 1 cm hoog was. En als je zoiets een uur in je over laat staan, dan wordt het niet bruin, maar zwart. En dan is het niet zacht, nee dan kan je er zowat een ruit mee ingooien. Ik heb een vleesmes moeten pakken om het ding te kunnen snijden! Na een hapje te hebben geprobeerd heb ik hem maar als een baksteen in de prullenbak gegooid.

Helaas, geen boterkoek voor mij.. Voorlopig houd ik het dus maar even bij de brownies.

… dat ik hier wat van me heb laten horen. Twee maanden zeker. De reden daarvoor? Twee maanden geleden begon de afstudeerfase van mijn studie. Die fase bestaat uit anderhalf jaar, oftewel nog drie semesters. Een semester specialisatie, een semester minor en dan nog een semester liostage. Maar sinds het begin van deze fase ben ik druk. Echt heel druk. Elke dag zit ik tot laat op school of heb ik stage. En mijn weekenden? Ook dan heb ik aardig wat werk liggen. En natuurlijk doe ik dan ook leuke dingen. Maar bloggen is er helaas bij ingeschoten.

Maar nu ik een weekje vakantie heb (die overigens alweer bijna voorbij is) ben ik weer eens gaan sleutelen aan mijn blogje. En totaal nieuwe layout, pagina’s een beetje bijgewerkt en weer een blogje getypt. Ik ben weer klaar voor de start. Hoeveel en hoe vaak ik ga bloggen is voor mij ook een raadsel, maar we zullen zien.

En aangezien het zo lang geleden is, kan ik nu op mijn gemak heel wat blogjes van jullie gaan lezen! Ik heb er zin in!

Over een jaar begint mijn liostage. Dat betekend dat wij op school nu heel druk bezig zijn met het maken van een perfecte cv en een sollicitatie brief die de deur uit kan. Eerst hebben we een dag daar aan gewerkt. De volgende dag ging je een soort van sollicitatie gesprek doen aan de hand van jouw cv en brief. Leerzaam. Dat zeker. En mijn cv is ondertussen al op drie verschillende manieren geschreven en tien keer aangepast.

Nu ik dus een goed cv heb en ik heb een brief, kan ik aan de slag gaan. voor elke school zou je de brief toch wel wat aan moeten passen, maar alsnog. Ik moet gaan kijken op welke plekken ik stage zou willen lopen. Maar eigenlijk weet ik er maar één waar ik heel graag zou willen. Nu heb ik de neiging om gewoon langs te gaan en dingen te gaan vragen. Niet om een suf telefoon gesprek te gaan voeren en de brief op te sturen en alles zo standaard te doen. Ik wil laten zien wie ik ben en ik hou van aanpakken. Ik wil gewoon al langs gaan en mijn interesse al tonen. Ik ben van mening dat die manier effectiever is. Je laat je wil zien. Je kan een praatje maken. Je bent meteen open.

Denk ik nu zo makkelijk? Dat zou toch best kunnen? Of zou ik me echt moeten houden aan de regels van de pabo? Ik bedoel wat zij doen is het heel formeel en “netjes”. Maar in deze tijd en in het basisonderwijs moet je gewoon anders zijn en opvallen wil je echt een goede plek krijgen. Maar ik wil natuurlijk ook geen risico nemen. Arggg…

En soms denk ik… het is nog een jaar. Laat ik maar even rustig aan doen. Maar dan komt school weer met het punt: Ja maar rond maart beginnen scholen met het vormen van hun formatie voor het volgende jaar en dan moet je dus eigenlijk gaan solliciteren voor je plekje. Super vroeg dus! Maar in ieder geval kan ik nog even een kort maandje bedenken hoe ik dit aan ga pakken.

Wat denken jullie? Laten zien wie ik ben en gewoon langs gaan en ook de brief op sturen als ze die graag willen of vertrouwen op de formele pabo en een telefoontje plegen en een brief sturen?

Het beste gevoel dat er bestaat? Lastig te zeggen. Een van de beste ken ik wel.

Het gevoel dat je hebt na een lange periode dat het niet zo goed gaat. Het gevoel dat het dan ineens wel goed gaat en je inziet welke deuren er allemaal zijn geopend door al die drama’s. Wat voor fijne dingen je daar aan over hebt gehouden.

En vooral welke mensen er aan je denken en er voor je zijn. Mensen waarbij je niet te doen alsof alles goed gaat, maar waar je gewoon jezelf kunt zijn. Zonder dat zij over jou oordelen. Mensen waar je misschien wel bij wilt doen alsof alles goed gaat, maar dit toch niet lukt omdat ze weten hoe je bent. Ze willen geluk voor jou. Ze willen niet dat je pijn wordt gedaan. Ze laten je de positieve dingen weer inzien.

Dankjewel! ♥

Eigenlijk zou ik deze vrijdag (03 februari) een wedstrijd hebben van turnen. Een selectie wedstrijd om precies te zijn. Dit zijn twee wedstrijden waarbij de gene met het hoogste aantal punten in totaal wint.

Vanwege onze vorige wedstrijd was ik voor deze niet goed voorbereid. De oefenstof van de HTJ wedstrijd is heel anders en veel lager dan de selectie wedstrijden. Dus ik was best zenuwachtig omdat ik hiervoor niet zo goed geoefend had. En ik zag er stiekem een beetje tegen op.

Nu komt er een geluk bij een ongeluk. Een van de juryleden moet geopereerd worden. En zonder iemand die beoordeeld, kan je geen wedstrijd draaien. Dus wordt hij verzet. Over twee weken staat nu de wedstrijd in de planning. En om eerlijk te zijn ben ik hier stiekem wel heel blij mee. Nu kan ik nog twee weken hard trainen om de laatste puntjes op de i te zetten voor de wedstrijd. Want geef toe: een vloer oefening turnen op muziek terwijl je net een weekje van te voren de muziek hebt uitgekozen en je oefening in elkaar hebt gezet is niet ideaal.

Ik doe mijn vloer dit jaar trouwens op het nummer Levels van Avicii! Super leuk dus. Mijn vorige twee had ik beide op een nummer van Pirates of the Caribbean. Vernieuwing doet wonderen.